In English, “that” introduces a whole sentence inside another: I know that he came. Turkish usually does this differently. The inner sentence is turned into a noun: its verb takes a nominalising suffix (-dik, -ecek or -me), a possessive ending for the subject, and then whatever case the main verb requires. The result sits in the object (or subject) slot like any other noun.
Ali’nin geldiğini biliyorum. — I know that Ali came. (literally “I know Ali’s having-come”)
This is the main way Turkish expresses “that…”, indirect questions and many reported statements, so it is central at B2.
The anatomy of a noun clause
(subject-GEN) + verb stem + -dik / -ecek / -me + possessive + case
| Piece | Example: Ali’nin geldiğini biliyorum |
|---|---|
| subject in the genitive | Ali’nin |
| verb stem | gel- |
| nominaliser | -dik (→ -diğ- before a vowel) |
| possessive (3rd sg.) | -i |
| case required by bilmek | -ni (accusative, with buffer n) |
The subject takes the genitive because, grammatically, the clause is a possessive compound: “Ali’s coming”. When the subject is a pronoun it is usually dropped, since the possessive ending already shows the person.
-dik and -ecek: the factive pair
| Person | -dik (non-future) | -ecek (future) |
|---|---|---|
| ben | geldiğim | geleceğim |
| sen | geldiğin | geleceğin |
| o | geldiği | geleceği |
| biz | geldiğimiz | geleceğimiz |
| siz | geldiğiniz | geleceğiniz |
| onlar | geldikleri | gelecekleri |
Sound changes: -dik has eight shapes (-dik, -dık, -duk, -dük, -tik, -tık, -tuk, -tük), and the final k of both suffixes softens to ğ before a vowel: gittiğimi, yaptığını, okuduğunu, alacağını.
-dik covers present and past; only the future has its own form:
- Çalıştığını biliyorum. — I know (that) he works / is working / worked.
- Çalışacağını biliyorum. — I know (that) he will work.
When the time reference matters, Turkish adds a helper with ol-:
- Hâlâ çalışmakta olduğunu söyledi. — He said he is still working.
- Daha önce orada çalışmış olduğunu öğrendim. — I found out he had worked there before.
Case marking: the main verb decides
The clause takes whatever case the main verb or postposition would give a normal noun.
| Main verb | Case | Example | English |
|---|---|---|---|
| bilmek, görmek, duymak, söylemek, hatırlamak | accusative | Geldiğini gördüm. | I saw that he came. |
| emin olmak, şüphelenmek, korkmak | ablative | Haklı olduğundan eminim. | I’m sure that he’s right. |
| inanmak, sevinmek, üzülmek, şaşırmak | dative | Kazandığına inanamıyorum. | I can’t believe that he won. |
| belli olmak, açık olmak (subject) | none (+ possessive) | Yorgun olduğu belli. | It’s obvious that she’s tired. |
More examples:
- Türkçe öğrendiğini bilmiyordum. — I didn’t know you were learning Turkish.
- Yarın kar yağacağını duydum. — I heard it’s going to snow tomorrow.
- Treni kaçıracağımızdan korkuyorum. — I’m afraid we’ll miss the train.
- Geldiğine çok sevindim. — I’m very glad you came.
Nouns and adjectives: olduğunu
A clause with a nominal predicate (“he is a doctor”, “she is at home”) needs ol- to carry the suffix:
- Doktor olduğunu bilmiyordum. — I didn’t know he was a doctor.
- Evde olduğunu sanıyordum. — I thought you were at home.
- Ali’nin hasta olduğunu duydum. — I heard Ali is ill.
- Parası olmadığını söyledi. — She said she had no money. (yok → olmadığı)
- Toplantının olup olmayacağını bilmiyorum. — I don’t know whether there’ll be a meeting or not.
Facts versus wishes: -dik or -me?
-me also forms noun clauses (see verbal nouns), but for a different meaning. The same main verb can take either, and the meaning changes:
| Sentence | Meaning |
|---|---|
| Gittiğini söyledim. | I said that he went. (fact) |
| Gitmesini söyledim. | I told him to go. (command) |
| Kapıyı kilitlediğini hatırladım. | I remembered that I had locked the door. |
| Kapıyı kilitlemeyi hatırladım. | I remembered to lock the door. |
General rule:
- -dik / -ecek: knowing, perceiving, saying, believing, remembering a fact.
- -me: wanting, asking, ordering, expecting, allowing, judging (gerekli, önemli, iyi): Erken gelmeniz önemli. — It’s important that you come early.
Indirect questions
Question words stay where they are, and the verb becomes a -dik/-ecek noun:
- Nereye gittiğini bilmiyorum. — I don’t know where he went.
- Saat kaçta başlayacağını sordum. — I asked what time it will start.
- Kimin aradığını söylemedi. — She didn’t say who called.
- Ne kadar ödediğimizi hatırlamıyorum. — I don’t remember how much we paid.
Yes/no (“whether”) questions repeat the verb in positive and negative, linked with -ip:
- Gelip gelmeyeceğini bilmiyorum. — I don’t know whether he’ll come (or not).
- Kapıyı kilitleyip kilitlemediğimi hatırlamıyorum. — I can’t remember whether I locked the door.
When the subject is not genitive
The genitive is the norm for definite subjects, but indefinite or generic subjects, especially right before the verb, often stay unmarked:
- Kar yağdığını gördük. — We saw that it was snowing.
- Burada hiç çocuk oynadığını görmedim. — I’ve never seen children playing here. (children in general)
- Çocuğun bahçede oynadığını gördüm. — I saw that the child was playing in the garden. (a specific child)
Clauses with postpositions
Add a postposition or case to a -dik clause and you get many adverbial meanings. These overlap with relative clauses, which use the same participles:
- -diği için (because): Hasta olduğum için gelemedim. — I couldn’t come because I was ill.
- -diği halde (although): Çok çalıştığı halde sınavı geçemedi. — Although she studied hard, she didn’t pass.
- -diğine göre (since, judging by): Işıklar yandığına göre evdeler. — Since the lights are on, they must be home.
- -diği kadar (as much as): İstediğin kadar kal. — Stay as long as you like.
The ki alternative
Turkish also has a Persian-style construction with ki that keeps a finite clause:
- Biliyorum ki haklısın. — I know that you’re right.
- Duydum ki evleniyormuşsun! — I heard you’re getting married!
It is common for emphasis in speech, but the nominal clause is the default. In reported statements, diye is the third option; see reported speech.
Clauses as subjects, and sanmak
A noun clause can also be the subject of the sentence, with no case ending:
- Gelmen çok iyi oldu. — It was great that you came. (lit. “Your coming was very good.”)
- Türkçe bilmesi işini kolaylaştırıyor. — The fact that he knows Turkish makes his job easier.
- Haklı olduğun belli. — It’s clear that you’re right.
With sanmak and zannetmek (“to think, assume”, usually wrongly), the clause takes the accusative:
- Gelmeyeceğini sanmıştım. — I thought you wouldn’t come.
- Evde olduğunuzu zannettim. — I assumed you were at home.
Sanmak can also take a finite clause directly in speech: Geliyor sandım — I thought he was coming.
Common mistakes
- Nominative subject for a definite person. Ali geldiğini biliyorum should be Ali’nin geldiğini biliyorum.
- Leaving out ol- with nouns. Doktorunu biliyorum means “I know his doctor”; for “I know that he’s a doctor” say doktor olduğunu biliyorum.
- Wrong case. Haklı olduğunu eminim should be haklı olduğundan eminim.
- -dik for wishes. Geldiğini istiyorum is wrong; use gelmesini istiyorum.
- Overusing ki. Biliyorum ki geldin is grammatical but sounds emphatic or rhetorical; for a neutral statement say Geldiğini biliyorum.
Mini-exercise
Combine into one sentence.
- Ayşe İstanbul’a taşındı. Biliyor musun? → ?
- Yarın yağmur yağacak. Haberlerde duydum. → ?
- Sen haklısın. Eminim. → ?
- Toplantı ne zaman başlıyor? Bilmiyorum. → ?
- O gelecek mi? Bilmiyorum. (whether) → ?
- Erken gel. Annen istiyor. → ?
Answers
- Ayşe’nin İstanbul’a taşındığını biliyor musun? — Do you know that Ayşe moved to İstanbul?
- Yarın yağmur yağacağını haberlerde duydum. — I heard on the news that it will rain tomorrow.
- Haklı olduğundan eminim. — I’m sure that you’re right.
- Toplantının ne zaman başladığını bilmiyorum. — I don’t know when the meeting starts.
- Gelip gelmeyeceğini bilmiyorum. — I don’t know whether he’ll come.
- Annen erken gelmeni istiyor. — Your mother wants you to come early.
Next steps
Run a stacked form like geleceğinden or kilitlemediğimi through the suffix deconstructor, then move on to reported speech, which puts these clauses to work after söylemek and sormak.
